Te vroeg gejuicht?

afvallen was nog nooit zo gemakkelijkIk had gehoopt nu op mijn streefgewicht te zijn. Maar  het is nog niet gelukt . Aan het begin van de week kreeg ik ineens enorme hoofdpijn en koude rillingen. En ja hoor, gevloerd door de griep! Zo maar ineens, van het ene moment op het andere. Dat is ook de reden dat deze blog een beetje aan de late kant is.

Inmiddels ben ik wel weer op de been, maar een week de voedingsvoorschriften een beetje half volgen en niet sporten resulteert natuurlijk niet in een gewichtsafname. Maar wel in (weer) een inzicht in mijn eetpatroon. Ziek in bed of op de bank met een kopje thee. Daar hoort iets bij; je bent tenslotte ziek. Deze gedachte gaat natuurlijk nergens over, maar is komt wel goed uit. Dat realiseerde ik me uiteraard achteraf. Dus vandaar dat ik op 69,1 kg ben blijven steken (net als vorige week is dit wel een meting nadat ik al had ontbeten en 1 liter water had gedronken). Maar ik wil echt eerst op die weegschaal zien: 68,1 kg – voor of na ontbijt, met of zonder water, het kan me niet schelen. 68,1 is het magische getal. Dan pas ben ik tevreden, dan pas ben ik blij, dan pas is er overwinning. 

Terug naar dat inzicht: bepaalde eetpatronen zitten dus gewoon in je hoofd, in je systeem, net wat je wilt. Je bent ziek, dus zielig, dus je mag jezelf een beetje extra verwennen. Gaat natuurlijk helemaal nergens over. Maar blijft wel lastig, net zoals ik het moeilijk blijf vinden om na m’n werk niet op de bank te ploffen met een wijntje (of twee) en iets te snacken. Dit zijn ingesleten patronen die ik eruit moet zien te filteren. Bewustwording is denk al stap 1, nu nog voor altijd stap 2 erbij: de daad bij het woord voegen. Ik ben weer op de been: gewoon doen dus.

Summary

of bel ons op 085 065 7472

  • Consulten door het hele land
  • Consulten in het buitenland mogelijk via skype